Τα «Όχι» και τα «Ναι» στη συμφωνία Τσίπρα - Ζάεφ *

Τόσο η κυβέρνηση όσο και η ΝΔ με όλα τα υπόλοιπα αστικά κόμματα, συνεχίζουν να ανάγουν το ζήτημα της ονοματολογίας σε κριτήριο για την απαράδεκτη συμφωνία Τσίπρα - Ζάεφ. Λένε πως από την υπόθεση αυτή, το «ναι» και το «όχι» αποτελεί υποτιθέμενη «διαχωριστική γραμμή» μεταξύ ΣΥΡΙΖΑ και ΝΔ.

Με αυτό τον βολικό τρόπο κρύβουν την ουσία της συμφωνίας, που δεν είναι άλλη από την ένταξη της ΠΓΔΜ στο ΝΑΤΟ και την ΕΕ, σχέδιο που η κυβέρνηση προωθεί με σθένος, υπηρετώντας με τον καλύτερο τρόπο τον συνολικότερο σχεδιασμό διεύρυνσης του ΝΑΤΟ και της ΕΕ στα Δυτικά Βαλκάνια στα πλαίσια της αντιπαράθεσης ΗΠΑ - Ρωσίας.  Αυτή είναι η ουσία στην οποία καλεί το ΚΚΕ να σταθεί ο λαός, και με αυτό το κριτήριο να δει και την στάση κάθε πολιτικής δύναμης, να δει καθαρά τι σημαίνει το «όχι» και το «ναι» του καθενός.

Κρύβουν, αλλά δεν κρύβεται, ότι η κυβέρνηση επιδιώκει να παίξει πρωταγωνιστικό ρόλο σε αυτήν τη διαδικασία για λογαριασμό της αστικής τάξης της χώρας. «Κάνουν πως δεν βλέπουν» το άρθρο 2 της συμφωνίας που ρητά και ξεκάθαρα αναφέρει τις «εγγυήσεις» στήριξης από την πλευρά της Ελλάδας για την ένταξη της ΠΓΔΜ στην ΕΕ και το ΝΑΤΟ, με συγκεκριμένα χρονοδιαγράμματα.

Κοινός παρονομαστής

Το «ναι» στη συμφωνία από την πλευρά του ΣΥΡΙΖΑ, των «υπολειμμάτων» των ΑΝΕΛ, το «ναι» του Ποταμιού και άλλων εγκρίνει τη συμφωνία που διαμορφώθηκε κάτω από την παρέμβαση ΗΠΑ - ΝΑΤΟ - ΕΕ, επιχειρηματικών ομίλων, που βλέπουν τις μεγάλες «ευκαιρίες» κερδοφορίας. Ευκαιρίες  που γεννιούνται μέσα από την προώθηση των ευρωατλαντικών σχεδιασμών στα Βαλκάνια και συνολικότερα την αναβάθμιση της θέσης τους στην περιοχή.

Το «όχι» της ΝΔ, του ΚΙΝΑΛ, των ΑΝΕΛ και των φασιστών της Χρυσής Αυγής έχει τον ίδιο παρονομαστή με το «ναι» της κυβέρνησης και των υπολοίπων. Ολοι αυτοί δεν ασχολούνται με τον ΝΑΤΟικό χαρακτήρα της συμφωνίας και τους σχεδιασμούς που υπηρετεί, όχι μόνο επειδή δεν τους αμφισβητούν, αλλά επειδή συμφωνούν. Αυτή είναι η «εθνική γραμμή» που όλοι τους υπερασπίζονται.

Γι' αυτό το λόγο, πάνω σ’ αυτό το έδαφος, η συμφωνία, δεν μπορεί να λύσει το πρόβλημα, διατηρώντας ζωντανά τα σπέρματα του αλυτρωτισμού, με διατυπώσεις που αφήνουν ανοιχτό τον «εθνοτικό» χαρακτήρα του όρου «μακεδονικός» και δίνουν τροφή στους αλληλοτροφοδοτούμενους εθνικισμούς σε Ελλάδα και ΠΓΔΜ, που θα αξιοποιηθούν κατά το δοκούν στο πλαίσιο των επικίνδυνων ιμπεριαλιστικών σχεδιασμών.

Συμφωνία των Πρεσπών: Οι θέσεις του ΚΚΕ επιβεβαιώθηκαν

Διαχρονική και κρυστάλλινη η θέση του ΚΚΕ

 

Με τη δημοσιοποίηση της συμφωνίας των Πρεσπών, το Γραφείο Τύπου της ΚΕ του ΚΚΕ σημείωνε σε ανακοίνωσή του ότι αυτή «επιτεύχθηκε με την απροκάλυπτη παρέμβαση των ΗΠΑ, του ΝΑΤΟ και της ΕΕ, έχει τη σφραγίδα τους και υπογράφτηκε με βάση τις προθεσμίες και τα χρονοδιαγράμματα που καθόρισαν αυτοί οι οργανισμοί, για να προχωρήσει η "ευρωατλαντική ολοκλήρωση" στα Δυτικά Βαλκάνια. Αυτός ο στόχος προκύπτει ξεκάθαρα από το κείμενο της συμφωνίας και δεν είναι τυχαίο ότι οι πρώτοι που έσπευσαν να τη χαιρετίσουν ήταν το Στέιτ Ντιπάρτμεντ, το ΝΑΤΟ και η ΕΕ.

Γι' αυτόν το λόγο, άλλωστε, η όλη διαδικασία επικεντρώθηκε στο όνομα της γειτονικής χώρας, ενώ μια σειρά από κρίσιμα ζητήματα, όπως η αντιμετώπιση του αλυτρωτισμού, με τις απαραίτητες αλλαγές στο Σύνταγμα της γειτονικής χώρας, όχι μόνο παραπέμπονται στο αβέβαιο μέλλον, αλλά η κατάσταση περιπλέκεται με την αποδοχή από την ελληνική κυβέρνηση των θέσεων περί "Μακεδόνα πολίτη" και "Μακεδονικής γλώσσας", που αποτελούν το "σπέρμα" του αλυτρωτισμού. Κατά συνέπεια είναι μια συμφωνία που δεν μπορεί να εξασφαλίσει λύση προς όφελος του ελληνικού λαού, του λαού της γειτονικής χώρας και όλων των λαών της περιοχής».

Απαντώντας στους κυβερνητικούς ισχυρισμούς ότι δήθεν αυτή η συμφωνία θα διασφαλίσει την ειρήνη, τη συνεργασία και τη σταθερότητα στα Βαλκάνια και την ευρύτερη περιοχή, το ΚΚΕ σημείωνε ότι «είναι πέρα για πέρα ψευδείς, παραπλανητικοί και ανιστόρητοι. Παραγνωρίζεται και αποσιωπάται συνειδητά ότι το ΝΑΤΟ και η ΕΕ είναι παράγοντες ανασφάλειας και αλλαγής συνόρων, υποδαύλισης των εθνικισμών και των αλυτρωτισμών. Ιδιαίτερα οι λαοί των Βαλκανίων έχουν γνωρίσει στο πετσί τους την πολιτική των ιμπεριαλιστών όλα αυτά τα χρόνια.

Αποσιωπάται ότι η πορεία της Ελλάδας, της Τουρκίας, της Αλβανίας, του Μαυροβουνίου, της Βουλγαρίας και της Ρουμανίας στο ΝΑΤΟ και η επέκταση των σχεδιασμών της ΕΕ συνυπάρχουν με αμφισβήτηση συνόρων, παραβιάσεις κυριαρχικών δικαιωμάτων, ανακίνηση ακόμα και ανύπαρκτων μειονοτικών ζητημάτων σε βάρος των λαών της περιοχής. Οι ελληνοτουρκικές σχέσεις αποτελούν το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα.